Litewskie Muzeum Narodowe

Litewskie Muzeum Narodowe

Litewskie Muzeum Narodowe składa się z szeregu muzeów, z których wszystkie znajdują się na terenach, na których kiedyś stały miejskie zamki. Jedyna zachowana struktura tych zamków, Wieża Giedymina, jest również częścią Muzeum Narodowego.

Dwie z głównych lokalizacji wystawowych Litewskiego Muzeum Narodowego to Stary i Nowy Arsenał, w których znajduje się szereg eksponatów przedstawiających historię kraju aż do II wojny światowej.

Stary Arsenał koncentruje się głównie na prehistorycznej Litwie dzięki ogromnej kolekcji archeologicznej, a także posiada średniowieczną ekspozycję do XIII wieku. Tymczasem Nowy Arsenał wznosi się od XIII wieku wraz z powstaniem państwa litewskiego aż do początku XX wieku.


Litewskie Muzeum Narodowe

Lietuvos nacionalinis muziejus , ten Litewskie Muzeum Narodowe , jest państwowym muzeum historycznym w Wilnie na Litwie , założonym w 1855 , które składa się z kilku znaczących budynków i którego zbiory obejmują liczne obiekty i dokumenty pisemne. Muzeum organizuje i koordynuje wykopaliska archeologiczne na Litwie.


Litewskie Muzeum Narodowe - Historia

Symboliczne otwarcie Pałacu Wielkich Książąt Litewskich

Odbudowa Pałacu Wielkich Książąt Litewskich to jeden z najważniejszych projektów programu Tysiąclecia Litwy. Ta zrekonstruowana historyczna rezydencja w sercu stolicy Litwy powinna znów stać się tradycyjnym symbolem długowiecznej państwowości Litwy i przedmiotem dumy narodowej. Powinna stać się ośrodkiem edukacji obywatelskiej, podnoszenia świadomości historycznej i doceniania kultury materialnej, uroczystości państwowych i informacji turystycznej. Będzie też ważną częścią litewskiego kompleksu muzealnego. Rekonstrukcja pałacu w Wilnie, zatwierdzona ustawami Parlamentu i Rządu Litwy w 2001 i 2002 roku, jest postrzegana przez społeczeństwo jako ważna dla samoświadomości narodowej i pamięci historycznej, dla przywrócenia prawd historycznych dotyczących niepodległości Litwy i Wilna jako jej historycznego stolicy, na rewitalizację historycznego centrum miasta, na zilustrowanie historycznych i kulturowych korzeni Litwy w Wielkim Księstwie Litewskim – wielonarodowym państwie Litwinów, Polaków, Białorusinów, Ukraińców, Żydów, Tatarów, Karaimów i innych narodowości – oraz na ukazanie znaczenie więzi europejskich Litwy, historyczne i współczesne.

Odbudowa i remont pałacu miała być zakończona i miała zostać udostępniona zwiedzającym w 2009 roku, z okazji obchodów Tysiąclecia. Jednak z powodu problemów finansowych i organizacyjnych historyczna rezydencja została w większości zrekonstruowana, ale nie w pełni wyposażona i udostępniona zwiedzającym. Z tego powodu nie zainstalowano jeszcze wystaw stałych ani nie ukończono przestrzeni do obsługi zwiedzających. W styczniu 2009 roku Pałac Wielkich Książąt Litewskich został wyznaczony na Muzeum Narodowe, ale ponownie nie mógł rozpocząć swoich funkcji muzealnych – badawczych, kolekcjonerskich, wystawienniczych, edukacyjnych – w nowej siedzibie. Planowane wystawy pamiątkowe na otwarcie Pałacu i Tysiąclecia – Wawel w Wilnie: Od Jagiellonów do końca Rzeczypospolitej Obojga Narodów (z Litewskim Muzeum Sztuki i Zamkiem Królewskim na Wawelu), Litwa w starożytnych źródłach historycznych (wraz z Wydziałem Archiwów Litewskich i innymi) oraz Sztuka Bałtów (z Wileńską Akademią Sztuk Pięknych) – zostały pokazane w pobliżu, w innym ważnym budynku wileńskiego Zamku Dolnego, Starym Arsenale, który jest obecnie Muzeum Sztuki Użytkowej.

Symboliczne otwarcie odbyło się zgodnie z planem na Placu Katedralnym i na Dziedzińcu Wielkim nieukończonego jeszcze pałacu w dniu 6 lipca 2009 r. – w rocznicę koronacji święta narodowego króla Mendoga. Nad południowym skrzydłem pałacu wzniesiono historyczną flagę Litwy – Rycerz Konny (Vytis) w kolorze białym na czerwonym tle. Flaga ta została stworzona przez artystę Arvydasa Každailisa we współpracy z dr Edmundasem Rimšą, przewodniczącym Litewskiej Komisji Heraldycznej przy Kancelarii Prezydenta Litwy.

Odsłonięty został także ozdobny, reprezentacyjny portal w skrzydle południowym. Wielcy książęta wchodzili do pałacu przez tę bramę po wejściu do miasta przez Bramę Rudininkai, a następnie idąc ulicami Didžioji i Pilies. Portal ten o wczesnobarokowej formie i dekoracji jest jednym z ważniejszych architektonicznych akcentów pałacu. Odtworzyli go architekci Instytutu Projektowania i Restauracji (Projektavimo ir restauravimo institutas), jeden z wykonawców pałacu, a wybudowany przez kowieńską firmę Akmi. Architekt i konserwator Rūta Grigienė w największym stopniu przyczyniły się do odtworzenia tego portalu.

Oryginał z początku XVII w. portal, podobnie jak reprodukcja, zbudowali z szarego wapienia architekci, rzeźbiarze i kamieniarze z Włoch – bracia Costante i Jacopo Tencalla. Przed przybyciem do Wilna współpracowali w Rzymie z włoskim architektem Carlo Maderno (1556–1629), jednym z ojców architektury barokowej. Ci sami mistrzowie, którzy pracowali przy pałacu, pomagali także w budowie niezwykle efektownej kaplicy św. Kazimierza obok katedry wileńskiej i pałacu oraz pracowali przy fasadzie kościoła św. Teresy w Wilnie.

Wyrzeźbiona pozłacanymi literami na fryzie odtworzonego portalu jest poświęcenie tej historycznej rezydencji jako pomnika Tysiąclecia Litwy – Millennio Litwa MIX–MMIX.

Na froncie odtworzonego portalu wyryte są na czerwono-marmurowej tablicy pamiątkowej napisy łacińskie: Respublica est societas hominum uno Deo, iure, rege ad commune et privatum bonum iunctorum (Państwo to nic innego jak społeczeństwo ludzkie, którego członków związuje jeden Bóg, jedno prawo i jeden władca, w którym wszyscy troszczą się o dobro wspólne i własne dobro). Te bardzo obywatelskie i ważne historycznie słowa zostały spisane w XVI wieku. słynny litewski katolicki humanista, prawnik, historyk i publicysta Augustinus Rotundus (1520–1582). Studiował na uniwersytetach w Wittenberdze, Ferrarze i Padwie, gdzie obronił doktorat z prawa cywilnego i kanonicznego (ok. 1548). Po kilkuletniej pracy w kancelarii królewskiej w Krakowie przeniósł się do Wilna (1551), gdzie został mianowany naczelnym magistratem Wilna i osobistym sekretarzem króla i wielkiego księcia Zygmunta Augusta. Przełożył na łacinę II Statut Litewski (Kodeks Praw, 1566) i był jednym z redaktorów III Statutu Litewskiego (1588). Większość swojej pracy wykonywał w Pałacu Wielkich Książąt. Łacińska fraza na portalu pochodzi z jego broszury polemicznej Rozmowy Polaka z Litwinem, w którym bronił prawa Litwy do niepodległego państwa, starał się dowieść rzymskiej teorii pochodzenia Litwinów i krzewił uczucia patriotyczne wśród obywateli Wielkiego Księstwa Litewskiego. Została wybrana przez prof. Eugeniuję Ulčinaitė z Wydziału Filologicznego Uniwersytetu Wileńskiego.

W symbolicznym otwarciu wzięło udział wielu wysokich urzędników i dygnitarzy. Po wysłuchaniu przemówień powitalnych na Placu Katedralnym i obejrzeniu wznoszenia historycznej flagi i odsłonięcia uroczystego portalu, przeszli przez ten portal na Dziedziniec Wielki i stanęli na czerwonym dywanie, aby posłuchać pieśni śpiewanych przez kowieński chór państwowy pod dyrekcją pod kierunkiem prof. Petrasa Bingelisa oraz aby dowiedzieć się więcej o odbudowie i historii pałacu od pałacowych przewodników.

Wśród dygnitarzy litewskich byli: prezydent Republiki Litewskiej Valdas Adamkus z żoną Almą, marszałek Sejmu Republiki Litewskiej Arūnas Valinskas i jego żona Inga, premier Republiki Litewskiej Andrius Kubilius i jego żona Rasa, b. Prezydent Republiki Litewskiej i obecny przewodniczący Komisji Koordynacyjnej Pałacu Wielkich Książąt Litewskich Algirdas Brazauskas z żoną Kristiną, przewodniczący Rady Najwyższej Republiki Litewskiej (parlamentu) Vytautas Landsbergis z żoną Gražiną oraz innych urzędników państwowych.

Wśród dygnitarzy wizytujących byli: król Szwecji Karol XVI Gustaw i królowa Sylwia, królowa Danii Małgorzata II, król Norwegii Harald V, prezydent RP Lech Kaczyński i jego żona Maria, prezydent RP Łotwy Valdis Zatlers i jego żona Lilita, Prezydent Republiki Ukrainy Wiktor Juszczenko, Prezydent Republiki Islandii Olafur Ragnar Grimsson i jego żona Gudrun Katrin THorbergsdottir, Prezydent Republiki Finlandii Tarja Halonen i jej mąż Pentti Arajärvi , Prezydent Republiki Gruzji Micheil Saakaszwili i jego żona Sandra Elisabeth Roelofs, Specjalny Wysłannik Stolicy Apostolskiej i Papież Benedykt XVI, były Watykański Sekretarz Stanu i obecny Dziekan Kolegium Kardynałów Angelo Sodano, Premier Republiki Estonii Andrus Ansip i jego żona Anu, Minister Kultury Republiki Białoruś Pavel Latushko, Minister Obrony Niemieckiego Fed republiki Franz Josef Jung, minister kultury Federacji Rosyjskiej Aleksander Awdejew i inni wysocy urzędnicy, których zaproszono na litewskie obchody Tysiąclecia.

Historię pałacu i jego odbudowy opowiedzieli nie tylko przewodnicy, ale także z wielkim entuzjazmem wielki zwolennik i pasjonat pałacu, były prezydent Algirdas Brazauskas. Najdłużej na dziedzińcu spędzili członkowie szwedzkiej rodziny królewskiej – wspominając mieszkających tam spadkobierców dynastii Wazów. Prawdopodobnie w historii światowej architektury bardzo rzadko zdarza się, aby piętnastu monarchów i głów państw uczestniczyło w ceremonii otwarcia budynku. Uroczystość ta zapoczątkowała nowy etap rozwoju pałacu.

7 lipca 2009 roku pałac otworzył swoje podwoje dla pierwszych zwiedzających – ze względu na trwające prace budowlane tylko dla zorganizowanych grup. W ciągu miesiąca, w którym pracownicy budowlani byli na wakacjach, ponad 20 000 gości z Litwy i zagranicy, a także urzędnicy państwowi mogli rzucić okiem na części zrekonstruowanego budynku, zobaczyć oryginalne mury i dowiedzieć się więcej o wynikach badań archeologicznych oraz plany przyszłych wystaw dydaktycznych i programów edukacyjnych. Tak udany start nowego Muzeum Narodowego – Pałacu Wielkich Książąt Litewskich bardzo dodaje otuchy. Wcześniejsze negatywne i bardzo upolitycznione opinie części społeczeństwa i mediów zaczęły się zmieniać, gdy mogli na własne oczy zobaczyć, co się faktycznie robi i co planuje na przyszłość. Zwiedzający byli zainteresowani i zaintrygowani. Daje to nadzieję, że ta nowa rezydencja muzealna i historyczna stanie się jednym z ważniejszych ośrodków kultury, historii, edukacji, informacji turystycznej i uroczystości w mieście i kraju. W niedalekiej przyszłości, przy odpowiednim finansowaniu, Muzeum będzie mogło zaplanować i otworzyć atrakcyjne i informacyjne ekspozycje, odpowiednio otwarte dla publiczności i rozpocząć swoją ważną misję publiczną.

Zarys historycznej zabudowy Pałacu Wielkich Książąt Litewskich

Wyniki badań z ostatnich 20 lat pokazują, że na terenie dawnego pałacu, pomiędzy katedrą a Zamkiem Górnym, mieszkali już ludzie mieszkający w budynkach drewnianych w VI-VIII wieku. Z czasem osada stała się zamkiem. Od drugiej połowy XIII wieku rozpoczęto na tym terenie budowę murowaną. Niektórzy badacze twierdzą, że zrobiono to za panowania króla Mendoga (1236/1253-1263). Szczególnie wiele ceglanych budynków powstało za panowania wielkich książąt Vytenis (ok. 1295–1316) i Giedymina (1316–1341), kiedy do władzy doszła dynastia Giedyminidów. Od początku XIV wieku w miejscu przyszłego pałacu znajdował się już murowany zamek z murami obronnymi i basztami oraz inne budynki wzdłuż murów i na dziedzińcu centralnym. Ten niewielki warowny zamek dolny znajdował się wewnątrz dużego kompleksu Zamku Dolnego, który w późniejszym okresie został również wzmocniony ceglanymi murami i basztami. Z czasem mury obronne i baszty niewielkiego zamku dolnego zostały zburzone i zastąpione nowymi skrzydłami pałacu wielkoksiążęcego.

Ze względu na niedostatek i fragmentaryczność źródeł pisanych oraz niewystarczającą ilość dowodów archeologicznych i architektonicznych trudno powiedzieć, jakie inicjatywy budowlane podjęto za rządów wielkich książąt Olgierda (1345–1377) i jego syna Jagiełły, wielkiego księcia Litwa od 1377 roku, który został Władysławem II Jagiełłą, królem Polski, od 1386 panującym do 1434 roku. Ale z faktu, że Jagiełło aktywnie interesował się działalnością budowlaną w Krakowie, można chyba wywnioskować, że interesował się także budową i rozbudową. swoich zamków w Wilnie i gdzie indziej. Bez wątpienia miała miejsce dalsza modernizacja ich rezydencji na Górnym i Dolnym Zamku w Wilnie. Wokół Zamku Dolnego zbudowano mur ceglany z basztami. Jest bardzo prawdopodobne, że wewnątrz Zamku Dolnego znajdowała się także rezydencja władców.

Dokument z 1413 r. wspomina, że ​​wielki książę Witold (panujący w latach 1392–1430) mieszkał „in castro inferiori Wilnensi in caminata lignea” – na dolnym zamku w Wilnie w drewnianej sali z paleniskiem. Po pożarze w 1419 roku odbudował zamki wileńskie oraz przebudował i rozbudował katedrę, w której w 1430 planował koronację na króla Litwy. Do końca XV i początku XVI wieku rezydencja wielkich książąt na Zamku Dolnym musiała konkurować z podobnymi rezydencjami na Zamku Górnym i na Zamku Wyspowym w Trokach. Aby zachować integralność państwa, władcy podróżowali po całym kraju, nigdy nie pozostając długo w jednym miejscu.

W tej chwili nie ma wystarczających informacji, aby dokładnie określić, gdzie wielki książę litewski i król polski Kazimierz Jagiellończyk (1440–1492 wielki książę litewski 1447–1492 król polski) i jego żona Elżbieta Austriacka (Habsburg) mieszkali w okresie ich częste wizyty w Wilnie. Lubili też przebywać w Zamku na Wyspie w Trokach. Zajmowali się budową zamków wileńskich i sfinansowali budowę kaplicy królewskiej przy katedrze wileńskiej (1474).

Kiedy w 1492 r. Wielkim Księciem Litewskim został Aleksander Jagiellończyk, (również król Polski 1501–1506), życie na wileńskich zamkach zmieniło się radykalnie, choć w źródłach pisanych niewiele jest na ten temat informacji. Pobyt Aleksandra na Litwie, rosnące potrzeby administracyjne jego rozległych posiadłości i narodu oraz małżeństwo z Heleną, córką wielkiego księcia moskiewskiego Iwana III (panującego w latach 1462–1505), wymusiły rozbudowę jego rezydencji do zaspokajają nie tylko potrzeby domowe, ale także rosnące potrzeby obrzędowe. Dlatego uważa się, że pod koniec XV wieku Aleksander rozpoczął przebudowę starego średniowiecznego zamku murowanego (w obrębie Zamku Dolnego) na późnogotycki pałac, który odpowiadałby jego nowym potrzebom i wymaganiom. Główna siedziba władców została prawdopodobnie przeniesiona z Zamku Górnego do Dolnego – ułatwiając życie i zarządzanie.

Jak pokazują pozostałości kamieni węgielnych w południowym i wschodnim skrzydle obecnego pałacu, rezydencja Aleksandra składała się prawdopodobnie z dwóch skrzydeł w kształcie litery „L”. Mieli dwa lub trzy piętra. Na dziedzińcu przy skrzydle wschodnim prawdopodobnie znajdowały się pokryte drewnem galerie wsparte na bardzo mocnych ceglanych kolumnach. Od zachodu i północy ta rezydencja w kształcie litery „L” była otoczona murami obronnymi wcześniejszego średniowiecznego zamku. Znaleziska archeologiczne ujawniają, że we wnętrzu tej rezydencji znajdowały się ozdobne glazurowane piece kaflowe oraz wielokolorowe glazurowane posadzki ceramiczne. Hale przesklepiono żebrami wykonanymi z formowanych cegieł. Z cegieł formowanych wykonano również archiwolty wejściowe i ościeża. Ściany, sklepienia, żebra i ościeża wejściowe zostały otynkowane i pokryte dekoracyjnymi freskami polichromatycznymi.

Na początku panowania wielkiego księcia litewskiego i króla polskiego Zygmunta Starego (1506-1548), brata Aleksandra, Wilno i pałac nawiedziło kilka wielkich pożarów. Według zeznań jednego z kurierów Bony Sforzy, włoskiej księżnej i żony Zygmunta Starego, w latach 1520-1530 miała miejsce gruntowna przebudowa zamków wileńskich, w tym sale obrzędowe w południowym i wschodnim skrzydle zamku. pałac. Ta rekonstrukcja kosztowała 100 000 dukatów. Odbudowana część nie została uszkodzona przez późniejszy pożar. Być może ta misterna i kosztowna rekonstrukcja miała związek z uroczystościami, które miały tam miejsce w 1529 roku, kiedy to Zygmunt August, jedyny syn Zygmunta Starego i Bony Sforzy, został ogłoszony Wielkim Księciem Litewskim.

Pałac nadal był rozbudowywany i przebudowywany. Zygmunt Stary i Bona Sforza dobudowali do północnego krańca skrzydła wschodniego trzykondygnacyjną wieżę mieszkalną. Wszystko to zostało wykonane w stylu renesansowym, ale główny architekt nie jest znany. Wiadomo, że przy pałacu pracował architekt i rzeźbiarz Bernardino Zanobi de Gianotis z Rzymu lub Florencji. Florencki architekt renesansu Bartolomeo Berrecci, jeden z głównych architektów renesansowego Zamku Królewskiego na Wawelu, odwiedził Wilno w celu uzyskania zgody Zygmunta Starego na projekt Kaplicy Zygmuntowskiej w Katedrze Wawelskiej. W Wilnie pracował dla niego także kamieniarz Benedykt z Sandomierza (lub Benedykt Sandomierzanin), który pracował u Zygmunta Starego w Krakowie. Zarówno Berrecci, jak i Sandomierzanin mogli przyczynić się do odbudowy wileńskiego pałacu. Prace budowlane nadzorował niemiecki inżynier i dozorca Zamku Dolnego Ulrich Hosius (Ulryk Hozjusz).

Po raz pierwszy do obramowania okien użyto kamienia – grubo teksturowanego konglomeratu z Bystrzycy (40 km na wschód od Wilna). Chropowate powierzchnie zostały pokryte warstwą tynku przed pomalowaniem na różne kolory. Renesansowe wnętrza komnat zostały wyposażone w fantazyjne piece kaflowe z różnokolorowych kafli glazurowanych z ornamentami roślinnymi, postaciami mitologicznymi i alegorycznymi, scenami dydaktycznymi oraz herbami władców litewskich i polskich z dynastii Giedyminidów-Jagiellonów, rodu Sforzów i szlachta litewska. Podłogi pokryto również podobnymi kolorowymi glazurowanymi płytkami ceramicznymi.

W 1539 r. wspomina się o ogrodzie przy pałacu. Bona Sforza wydała rozkaz zbudowania klatki schodowej z mieszkań dam dworu do ogrodu. Na podstawie układu zachodniego krańca skrzydła południowego, spiralnych schodów w ścianie skrajnego pomieszczenia i wieżyczki z wychodkiem można przypuszczać, że prywatne apartamenty władców za czasów Aleksandra Jagiellończyka i Zygmunta Starego były na drugim piętrze w zachodnim krańcu skrzydła południowego. Sale ceremonialne mogły znajdować się na trzecim piętrze, gdyby zostało zbudowane do tego czasu, lub na drugim piętrze, gdzie spotykają się skrzydła południowe i wschodnie. Tu, obok klatki schodowej, znajduje się największa sala drugiego piętra, która do XVII wieku była miejscem ważniejszych uroczystości i przedstawień. W pisemnych zapisach nazywana jest holem „dolnego piętra”. Prawdopodobnie w tym czasie otwarty łukowy, włoski renesans pałacGalerie typu wybudowano na dziedzińcu wzdłuż muru skrzydła południowego.

Nowa faza rozbudowy renesansowego pałacu związana jest z panowaniem Zygmunta Augusta (1529-1572 Wielki Książę Litewski 1548-1572 Król Polski). W 1544 został mianowany przez ojca Zygmunta Starego wicegerem (właściwie władcą) Litwy iw tym samym roku przybył do Wilna wraz z żoną Elżbietą Austriaczką (Habsburg). Natychmiast rozpoczęto masowe prace budowlane przy pałacu i budynkach pomocniczych, a najintensywniejszy okres budowy to 1547-1548. Budowa trwała do około 1553 roku. Celem Zygmunta Augusta była budowa nowej rezydencji (Domus nowy) obok dawnej rezydencji rodziców (Aula królewska antyczna). W ten sposób powstały nowe skrzydła północne i zachodnie, które połączyły się ze starszymi skrzydłami południowym i wschodnim, tworząc pałac z zamkniętym dziedzińcem. Pałac Wielkich Książąt miał stać się reprezentacyjną rezydencją dynastii Giedyminidów i Jagiellonów – miejscem, z którego wyrosły. Zygmunt August zbudował także letnią rezydencję w Virszupis (na północny wschód od Wilna) i miał plany odbudowy zamku na wyspie w Trokach.

Głównym architektem prac budowlanych Zygmunta Augusta był włoski architekt, rzeźbiarz i kamieniarz Giovanni Cini ze Sieny. W 1534 podpisał kontrakt na renowację katedry wileńskiej iw 1545 zamieszkał w Wilnie. Pomógł mu jego brat Bartolomeo, kamieniarz. Inni, którzy pracowali tam przez kilka lat, to: flamandzki architekt Frederik Unstherffe, polski kamieniarz Benedykt z Sandomierza oraz architekt i inżynier wojskowy Job Breitfuss, który został opiekunem zamku i głównym nadzorcą całości prac budowlanych Zygmunta Augusta. Głównym stolarzem był Marcin z Polski. Wnętrza sali ozdobił rzeźbiarz Donatus, prawdopodobnie pochodzący z Węgier. Fryzy w pokoju i inne dzieła sztuki namalował mieszkający w Wilnie niemiecki mistrz Gerhard Sweiger. Inni malarze to Anton Wiede, Niemiec z Gdańska i być może Włoch Giovanni da Monte. Nadzorcą wystroju wnętrz był Węgier Michał z Kieżmarku (obecnie Słowacja). W tym czasie w Wilnie było wielu lokalnych litewskich i polskich rzemieślników (meblerzy, stolarzy, stolarzy, ślusarzy i innych), a także złotników, rusznikarzy, płatnerzy, ogrodników, wodociągów i innych rzemieślników i specjalistów z Włoch, Węgier, Czech i Niemcy.

Do budowy murów pałacowych użyto drogich materiałów. Piaskowiec na podłogi sal sprowadzano z Inflant i Szwecji, metaloplastykę z Polski i Austrii, a szkło z Francji. W dalszym ciągu używany był kamień z Bystrzycy. Sporo fragmentów architektonicznych wykonanych z tego kamienia odnaleziono podczas wykopalisk archeologicznych w pałacu i na terenie kościoła św. Anny i Barbary, który Zygmunt August wybudował jako rodzinne mauzoleum.

Renesansowy pałac zbudowany przez Zygmunta Augusta w Wilnie stał się nie tylko ośrodkiem politycznym, administracyjnym i dyplomatycznym, ale także ośrodkiem kultury i sztuki, a jego wpływy wykraczały daleko poza stolicę Litwy. W pałacu znajdowały się bogate kolekcje gobelinów, obrazów i innych dzieł sztuki, broni, zbroi, trofeów myśliwskich oraz ogromna biblioteka, a także zbiór skarbów i klejnotów, które wywarły wrażenie na legata papieskim biskupie Bernardino Buongiovanni, który następnie rozgłaszał nowiny skarbów, które widział w 1560 roku w całej Europie. Pałac ten był świadkiem romantycznej historii miłosnej Zygmunta Augusta i Barbary Radziwiłłów. Spotkała się tu Rada Lordów i Sejm Wielkiego Księstwa Litewskiego. Tutaj kompilowano i redagowano Statuty Litewskie (kodeks praw Wielkiego Księstwa Litewskiego). Przechowywana była tu Metryka Litewska (akta kanclerza Wielkiego Księstwa Litewskiego) oraz skarby władców Litwy i Wielkiego Księstwa.

Po Unii Lubelskiej w 1569 r., która utworzyła wspólne państwo, Rzeczpospolitą Obojga Narodów, Pałac Wielkich Książąt, wraz z rezydencjami w Krakowie i Warszawie, stał się jedną z głównych rezydencji wspólnie wybranych władców tej nowej Stan. Polski król i wielki książę litewski Stefan Batory (panujący w latach 1576–1586) większość czasu spędzał w bitwie i odbudowie grodzieńskiego zamku (obecnie na Białorusi) w stylu późnego renesansu. Mimo to w luksusowym pałacu wileńskim przyjął legata papieskiego kardynała Ippolito Aldobrandiniego, przyszłego papieża Klemensa VIII (1592–1605), którego bulla z 1602 r. proklamowała kanonizację św. Kazimierza. Batory zwołał tam także konwokacje litewskie. Pod koniec XVI i na początku XVII wieku pojawia się wzmianka, że ​​na wileńskich zamkach pracował włoski kamieniarz Pietro Peregrino.

Za panowania szwedzkiej dynastii Wazów pałac rozkwitał dzięki nowym inicjatywom budowlanym podejmowanym przez Zygmunta Wazę (1587-1632) i Władysława (1632-1648). Małżeństwo Katarzyny Jagiellonki, siostry Zygmunta Augusta, z księciem fińskim, a później królem szwedzkim Janem III (1568–1592) odbyło się w pałacu w 1562 r. i utorowało drogę dynastii Wazów do wstąpienia na tron Rzeczypospolitej Obojga Narodów.

Po pożarze w 1610 roku pałac przebudowano w stylu manierystycznym północnym, o czym świadczą znaleziska archeologiczne. Naprawy nadzorowali dozorca zamku wileńskiego Peter Nonhart oraz architekt i cieśla William Pohl. Leon Sapieha (1557–1633), kanclerz wielki litewski, poparł projekt odbudowy, który sfinansował skarb litewski. Bardzo ważnym nowym źródłem historycznym dla zrozumienia charakteru i zakresu remontów i odbudowy pałacu w tym okresie jest pokwitowanie skarbowe wystawione przez podskarbiego wielkiego litewskiego Stefana Paca Peterowi Nonhartowi z dnia 31 lipca 1631 r. za prace wykonane w Zamek Dolny z okresu od 20 marca 1624 do 31 grudnia 1630. Jest to najobszerniejsze i najbardziej szczegółowe zestawienie wydatków jakie dotychczas udało się znaleźć.

Druga faza projektu przebudowy rozpoczęła się w 1624 roku i obejmowała budowę kaplicy św. Kazimierza przy katedrze (1624–1636). Nowym dominującym stylem był wczesny włoski barok, który w Wilnie wprowadzili włoscy bracia Costante i Jacopo Tencalla – architekci, rzeźbiarze i kamieniarze. Wcześniej współpracowali w Rzymie z włoskim architektem Carlo Maderno (1556–1629), jednym z ojców architektury barokowej. Różne materiały – piaskowiec, wapień, marmur – do dekoracji zewnętrznych i wewnętrznych (ramy okienne, portale, paleniska, posadzki) sprowadzano ze Szwecji, Belgii, Holandii i Włoch. Do sufitów przyklejono dekoracyjne obrazy olejne na płótnie (plafony) autorstwa flamandzkiego artysty Christiana Melicha. Ich ramy zostały wyrzeźbione i złocone przez Gabriela Lorentza. W pokojach pojawiły się bardziej kolorowe piece kaflowe oraz nowe obrazy. Pałac stał się luksusową barokową rezydencją władców dynastii Wazów, w której podejmowano ważne decyzje polityczne dotyczące stosunków międzynarodowych w Europie Środkowej, Wschodniej i Północnej, gdzie przyjmowano ważne delegacje z wielu narodów Europy i Bliskiego Wschodu.

W 1636 roku w pałacu wystawiono pierwszą na Litwie opera – Il Ratto di Helena (Porwanie Heleny). Libretto napisał i opublikował w Wilnie Virgillio Puccitelli, sekretarz Władysława Wazy, a muzykę skomponował prawdopodobnie słynny włoski kompozytor i dyrygent Marco Scacchi, który wówczas pracował w Wilnie. Pałac stał się ośrodkiem upowszechniania kultury i sztuki baroku wśród szlachty litewskiej i dostojników kościelnych. Ślady historyczne oraz lokalizacja znalezisk archeologicznych wskazują, że posadzka z przedsionkami i salą audiencyjną pałacu fortepian nobile) w czasach Wazów było to trzecie piętro skrzydła południowego. Mężczyźni z rodziny królewskiej mieli mieszkania w skrzydle zachodnim, a kobiety w skrzydle wschodnim. Kaplica św. Kazimierza przy katedrze była nie tylko miejscem przechowywania i czczenia świętych relikwii, ale także kaplicą królewską. Galeria drugiego piętra kaplicy połączona była z pałacem krótkim mostem. Jak wskazują dowody archeologiczne, kuchnia pałacowa znajdowała się w skrzydle północnym.

W 1655 Wilno zostało zaatakowane przez wojska moskiewskie i kozackie i okupowane na sześć lat. W tych latach pałac został splądrowany, spustoszony i spalony. Nigdy nie został odbudowany i nigdy więcej nie służył jako rezydencja władców Polski i Litwy, choć szlachta litewska często nalegała, aby pałac przebudowano tak, aby ich wspólny władca mógł w nim spędzać co najmniej jedną trzecią swojego czasu. Nawet w ruinie pałac nie stracił ani symbolicznego, ani praktycznego znaczenia dla funkcjonowania starego państwa litewskiego.

W XVIII wieku pozostałości po pałacu zamieszkiwali mieszczanie i drobna szlachta. Pod koniec stulecia planowano tam powołanie kilku komisji państwowych. Jednak rozbiory Rzeczypospolitej położyły kres nadziei, że historyczna rezydencja władców Litwy kiedykolwiek powróci do dawnej świetności.

Pod koniec XVIII i na początku XIX wieku na rozkaz rosyjskiej administracji carskiej ruiny pałacu zostały zburzone jako widoczny symbol upadłego państwa, rezydencji jego władców i ośrodka władzy. Zrozumienie znaczenia tej bardzo silnej symboliki – zniszczenia Wielkiego Księstwa Litewskiego i Rzeczypospolitej Obojga Narodów – w sercu stolicy Litwy, artyści romantyczni (od Pietro Rossiego po Karola Raczyńskiego, Józefa Jerzego Oziembłowskiego, Marceli Januszewicza a także nieznanych artystów aż do Juozapasa Kamarauskasa) w XIX i XX wieku przedstawiał Katedrę Wileńską od południa wraz z nieistniejącym Pałacem Wielkich Książąt, jako pamiątkę po dynastii Giedyminidów i Jagiellonów. Pałac w swoich dziełach zapamiętali także pisarze i historycy romantyzmu, tacy jak Teodor Narbutt, Józef Ignacy Kraszewski, Michał Baliński, Michał Homolicki, prałat Jan Kurczewski i inni autorzy.

Badania, rekonstrukcja i funkcje

Od początku XX wieku na terenie Zamku Wileńskiego prowadzone są sporadyczne badania archeologiczne, ale zainteresowanie Pałacem Wielkich Książąt wzrosło dopiero pod koniec stulecia. Już w 1983 roku pojawił się pomysł przebudowy pałacu w stylu renesansowym i wykorzystania go jako narodowej galerii sztuki. Bardziej konkretne i spójne plany badań i badań terenu oraz odbudowy pałacu zostały opracowane, gdy Litwa zaczęła odchodzić od imperium sowieckiego w 1987 roku.

The first investigations were carried out by the Design and Restoration Institute (Projektavimo ir restauravimo institutas), later by the Lithuanian History Institute, and since 1993 by the specially established Castle Research Center Lietuvos pilys. For many years, this complex research program – combining archaeology, architecture, history and art history – was led by the archaeologists Dr. Vytautas Urbanavičius and Dr. Albinas Kuncevičius, the architect Dr. Napaleonas Kitkauskas, and the art historian Stasys Samalavičius, later by the archaeologist and geologist Eduardas Kauklys. Archaeological investigations were carried out by Gintautas Striška, Gediminas Gendrėnas, Dr. Gintautas Rackevičius, Egidijus Ožalas, Povilas Blaževičius, Ėrika Striškienė, Dr. Daiva Steponavičienė and others.

While the research work was going on, various ideas for the reconstruction of the palace and its functions were being floated. There was even an idea to house the Presidential Palace there. In 1999, at the request of the Minister of Culture, the director of the Lithuanian Art Museum, Romualdas Budrys, formulated the first guidelines and a vision statement regarding the use of the reconstructed palace as a multi-functional cultural, ceremonial, museum, and educational institution. In 2000, the Parliament of the Republic of Lithuania passed a law authorizing reconstruction of the Palace of the Grand Dukes of Lithuania, and the following year the Government of Lithuania formally adopted a resolution confirming the conceptual plan for the reconstruction and use of the palace.

The architectural group of the Design and Restoration Institute, led by the architects Rimas Grigas (until 2008) and Ričardas Bitovtas (since 2008), won the bid to reconstruct the palace. The architect Audronis Katilius was appointed project coordinator and the longtime researcher of the Vilnius castles, Dr. Napaleonas Kitkauskas, head of research. Architect Vida Povilauskaitė coordinated the design of the interiors, while architect Rūta Klimavičienė and design specialist Jonas Gerulaitis worked on the exhibition spaces. The main design concepts of this group were the following. First of all, they wanted to conserve and display as much as possible of the authentic ruins of the palace and clearly delineate them from the reconstructions. They also wanted to reconstruct as historically accurate as possible the interiors of the historical residence, which would represent the major architectural styles prevalent during the life of the palace – namely, Gothic, Renaissance, and early Baroque. These interiors had to be adapted for the proper display of rare and valuable antique furnishings, for visitor traffic, and for ceremonial events.

The PST Construction Company (Panevėžio statybos trestas) with its designers and researchers was chosen to do the construction work. They formed a special subsidiary, Vilniaus papėdė, under the directorship of Aloyzas Bertašius, to do that work. The Vilnius Castles Directorate (Vilniaus pilių direkcija), under the direction of Saulius Petras Andrašūnas, was set up to act as contracting agent.

In 2002, the Ministry of Culture charged the Lithuanian Art Museum to draw up a plan for the reconstruction of the palace interiors, their adaptation to museum and education functions, and to put it in place by 2005. The outline of the plan – drawn up Romualdas Budrys, Vytautas Balčiūnas, Dr. Vydas Dolinskas and Aleksandras Kulikauskas – was presented to the Ministry in 2003. A separate division, later re-organized into a branch of the art museum, was established in 2004 to put the plan into practice. The first staff included Remigijus Černius, Daiva Mitrulevičiūtė, Dalius Avižinis, and others.

All of the work associated with the palace’s reconstruction was at first coordinated by the Ministry of Culture. Later, a special commision – the Palace of the Grand Dukes of Lithuania Restoration Coordinating Commission – was formed and since 2006 led by the former President of Lithuania Algirdas Brazauskas. Already in 2005, the Commission enlisted the aid of several dozen of the best experts from Lithuania and abroad – art historians, architects, conservators, historians, and museum professionals. All of the institutions mentioned above work closely together and coordinate their activities. Lithuanian and foreign consultants have often been invited. Five research trips to other European historical residences, which could provide analogous or comparative type of information, were organized.

We received the most expert advice from Lithuanian historians, art historians, museum professionals, and conservators – such as, Dr. Edmundas Rimša, Prof. Eugenija Ulčinaitė, Dr. Rūta Janonienė, Prof. Mečislovas Jučas, Dr. Ieva Kuizinienė, Prof. Aleksandra Aleksandravičiūtė, Dr. Jūratė Trilupaitienė, Dr. Jūratė Senvaitienė, Dalia Valujevičienė, Rimvydas Derkintis, the artist Arvydas Každailis and many others. We also received help from cultural experts living abroad – such as the Lithuanian-Americans Prof. Paulius Kęstutis Žygas, Dr. Ramūnas Kondratas, and Beatričė Kleizaitė-Vasaris from our colleagues in Italy, such as the Director of the Castello Estense in Ferrara, Dr. Marco Borella our colleagues in Germany, such as the Director of the Dresden Residential Castle, Prof. Dirk Syndram from our many colleagues in Poland, such as the Director of the Wawel Royal Castle in Krakow, Prof. Jan Ostrowski, the Director of the Warsaw Royal Castle, Prof. Andrzej Rottermund, Prof. Jerzy Lileyko († 2009), art historians Jerzy T. Petrus, Krzysztof Czyżewski, Stanisława Link-Lenczowska, Dr. Kazimierz Kuczman, Piotr Jacek Jamski, and Dr. Meinolf Siemer, the architect and conservator Piotr Stępień and many others.

Since 2002, there has been an intense search for historical sources in Lithuania and abroad that would help document the palace and life in the Vilnius Lower Castle complex. Archaeological work and architectural research continues. Every year more and more new information and artifacts are found, which allow us to reconstruct and decorate the palace more accurately. As a result of our investigations and findings, we will be able not only to correct but in essence rewrite much of early Lithuanian history – that of the Gothic, Renaissance and early Baroque periods, especially when brick architecture was first introduced. We will be able to take a new look at court life and cultural development in Lithuania during these times.

A great deal of help has come from the Palace Restoration Foundation, which was established in 2000 and is now led by Algirdas Vapšys, Edmundas Kulikauskas, and Indrė Jovaišaitė. The Foundation not only raises money for the reconstruction of the palace in Lithuania and in the diaspora, but as opportunities arise, promotes the idea of the need for reconstructing the palace, organizes various kinds of public manifestations, and supports the palace’s publication program, the restoration of important artifacts, exhibitions, and educational activities. In 2005, the Foundation started raising money for the acquisition of important historical artifacts and furnishings for the interiors of the palace.

Reconstruction of the Palace of the Grand Dukes of Lithuania officially began on May 10, 2002, and it was decided then that this reconstruction project could become one of the most important accents of Lithuania’s Millennium Programme – a memorial to the Millennium. In deliberating about the mission, purpose, and functions of the reconstructed palace, the conclusion was reached that the reconstructed historical residence should house a national museum that would serve multiple purposes: present the nation’s history and cultural heritage in its broad European context, educate the public, provide a venue for state ceremonial events, and serve as a tourist center. Such a national museum was formally established on January 1, 2009.

Exhibitions

In order to carry out the cultural and educational mission of the new National Museum – Palace of the Grand Dukes of Lithuania, four tour routes related to the historical functions of the palace have been laid out. The first tour will acquaint the visitors with the very rich and important archeological findings – both the ancient ruins and the excavated artifacts. Employing models, iconographic materials from all over the world, and written labels, we will inform the visitors about the history of the palace and its architectural features. This exposition will be in the underground of the South Wing and in halls on the first and second floors of the South and East Wings. It will be a kind of archaeological and architectural preserve, where different kinds of communication media will be used to help contextualize and integrate those archaeological findings into a story of the historical development of the palace territory from the earliest times until its reconstruction today. Visitors will be able to use individual computer terminals to learn more about the history of Lithuania and its cultural heritage, about the Vilnius castles, about Lithuania’s rulers and magnates find biographical information about artists and other well-known cultural figures. This didactical exhibition will take up about a third of the museum’s exhibition space and will also recognize those who made significant contributions to the reconstruction of the palace.

The second tour will bring the visitors into the ceremonial halls, which have been reconstructed in such a way as to show the evolution of architectural styles – from the late Gothic to the Renaissance and the early Baroque. The goal is not only to show the evolution of architectural styles but also to describe the different functions that took place in each of the halls and rooms – guard rooms, antechambers, audience halls, chancellery offices, private apartments with private offices and bedrooms, and so forth – to show what life was like there. These halls and rooms are located on the second and third floors of the South, East, and West Wings. These halls and rooms will be decorated and furnished with authentic art objects from the 15th–17th centuries, of the type and style that could have been at the palace based on extensive research, as well as Lithuanian treasures. This particular tour will end in the hall representing the State and Grand Duke treasuries. This display of the interiors will consist of about 20 halls and will also take up about one-third of the museum’s space. These halls will also be used for cultural, musical, diplomatic, protocol, and other ceremonial events.

Both of these tours are meant to complement each other, giving the visitor a well-rounded view of the development of the palace, its role in Lithuanian history and culture as well as its political and artistic ties with the rest of Europe and Asia. Each of these tours will showcase different kinds of exhibits and will use different modes of presentation but together will form a duet. This is quite typical in many European castles and historical residences where time and the ravages of war have destroyed the original structures and their furnishings. The reconstructed buildings must compensate for that by serving more functions and telling a bigger story of the city, country, or state in which they are located. In this way, the mission of the National Museum – Palace of the Grand Dukes is similar to many others in Europe.

The other two routes are supplementary, special tours. The third tour is dedicated to the musical and everyday life of the palace. There will be a multipurpose hall for concerts, plays, exhibits, and educational programs. It will be a place for staging concerts and historical operas, for hosting conferences and seminars, and holding ceremonial events. It will be located in the northern part of the Northwest Wing. Historically, at least in the 17th century, this was where the palace kitchens were located. The fourth tour will lead visitors through the temporary exhibition center, which will meet international standards for traveling exhibitions. The major focus of the exhibits there will be European and Lithuanian material culture from the era of the Grand Duchy of Lithuania. In addition to traveling exhibitions, this will be a place for changing exhibitions – thematic, chronological or typological – from the Museum’s own large collection. This space will also be located in the Northwest Wing.

There will be place in the reconstructed palace for a tourist information center, a café-restaurant serving traditional national dishes and drinks, a bookstore specializing in the humanities, and a souvenir shop. The infrastructure for all of these and other visitor services will be located underground – under the Great Courtyard. Ticket booths, an information desk, coat-check room, an auditorium as well as toilets and other visitor amenities will also be located there. In this way we hope to maximize the amount of space for exhibitions and public programs. In addition, by locating the visitor terminal or vestibule under the Great Courtyard, we will be able to show some of the earliest ruins of the Vilnius Lower Castle walls. All of the four tour routes will begin and end there. In this way, the visitor will be able to plan his or her own visit to this historical residence and museum.

The collections of the National Museum – Palace of the Grand Dukes of Lithuania, which will be displayed in the thematic exhibitions mentioned above, are being formed based on exhibition needs, the different functions of the museum, and the availability of historical objects. The archaeology collections (about 300,000 objects) are truly impressive and make up the bulk of the Museum’s collections. Most were collected during 1987–2009 by the Castle Research Center Lietuvos pilys. One of the most important and impressive collections is the 15th–17th century collection of tiles, especially stove tiles, which in terms of numbers and variety has no equal in Europe. The numerous architectural details found during the excavation of the palace form the basis for the recreation of the exteriors and the interiors of the palace.

In order to provide furnishings for the interiors, the Lithuanian Art Museum began in 2003 to collect furniture, tapestries, paintings and other art objects from the Gothic, the Renaissance, and early Baroque periods as well as Lithuanian treasures. The acquisition of most of these valuable objects was financed by the national government or the Palace Restoration Fund. Some were acquired as gifts. Among the highlights are: the 15th–17th c. collection of Italian, French, and German furniture the 16th–17th c. collection of tapestries, including the unique tapestry with the coat of arms of Sigismund Augustus glass goblets that belonged to Augustus the Strong, the Elector of Saxony, King of Poland and Grand Duke of Lithuania and, a collection of rare books and maps related to Lithuanian history.

Some of the museum’s archaeological findings, furnishings, and other artwork have been on display since 2004–2005 in the Museum of Applied Art. They were also shown in traveling exhibitions in Germany (1992–1993) and Poland (2006–2007), where they were accompanied by catalogs or brochures.


National Museum Of Lithuania

Lithuanian National Museum is the oldest museum in the country which is located in buildings of the complex of Vilnius castles. Although it includes many subdivisions, the main 3 are the New Arsenal, the Old Arsenal and the Tower of Gediminas Castle. Thousands of people are passing by there every day and most of them do not even realize what curios and prehistoric relicts are kept in here.

Historia Lithuanian National Museum started in 1855. Then an Antiquity museum was opened in Vilnius University by Lithuanian historian and collector graph Eustachijus Tiškevičius. Nowadays we can only imagine, what exhibits could have been exposed there as antiques more than 150 years ago! The museum then collected, preserved and exposed historical heritage of The Grand Duchy of Lithuania. However, after an uprising in 1863, Russians stopped the development of the museum and closed it for reconstruction.

The largest part of the most valuable exhibits was brought to Moscow. In 1965 the former Antiquity museum was opened as a public library. Only in 1918, one of the leaders of Lithuanian national liberation, Jonas Basanavičius on the ground of the former Antiquity museum started creating a museum of Lithuanian history and ethnography. This work was also interrupted by Poland occupants that took Vilnius city in 1920. Luckily, valuable collections were given to save for Vilnius University and according to these collections, in 1952 a famous culture historian Vincas Žilėnas formed a museum of History and Ethnography. In 1992 the museum was named as Lithuanian National Museum because the most important Lithuanian historical, archeological and ethnical relicts were brought there.

Nowadays more than 998 thousand various historical materials here are kept. In addition, the museum organizes annual meetings of researchers of history, what is more, annual archeological expeditions are arranged. There is a restoration center ( the museum have restored more than a half of all relicts saved in all Lithuanian history museums), a specialized library, an archive, a photo laboratory, specific Lithuanistic departments . It is obvious that besides its` large collection of historical exhibits, the Lithuanian National Museum also involves an entire complex of past investigation. The main purpose of the Lithuanian National Museum nowadays is to popularize and develop historical self-awareness. In order to implement the purpose, various activities and events are held there , moreover, special historical journals publishing the newest researches are printed.

ten Lithuanian National Museum has many subdivisions, but the main 3 are located really close to each other. In the New Arsenal there is the history of the Old Lithuania exposed (13th century - 1795). The Ethnic exposition involves Folk art and home comforts of Lithuanian rustics of the 18th-19th centuries. The exposition located in the Old Arsenal is proud to have one of the biggest archeological expositions in Europe called “Lithuanian prehistory”. There unique exhibits of Balts` culture reflecting Lithuanian culture from 11th century before our era until Lithuania formed as a country in the 13th century. The Tower of Gediminas Castle includes an impressive collection of armament of 14th-17th centuries , models of complex of Vilnius castles. There is also an observation square on the top of the Tower of Gediminas Castle where visitors can admire wonderful views of Vilnius panorama opening. By the way, on the base of Gediminas hill there is an elevator working every day 10:00 AM – 7:00 PM (5:00 PM). People can reach the top of the hill in a few minutes and also admire the views of Vilnius city through glass walls only for 2-3 litas.

Opening hours:
The New Arsenal : May 1 – September 30, Tue – Sat - 10:00 AM – 5:00 PM, Sun -10:00 AM – 3:00 PM
October 1 – April 30, Wen – Sun – 10:00 AM – 5:00 PM
The Old Arsenal: May 1 – September 30, Tue – Sat - 10:00 AM – 5:00 PM, Sun -10:00 AM – 3:00 PM
October 1 – April 30, Wen – Sun – 10:00 AM – 5:00 PM
The Tower of Gediminas Castle: May 1 – September 30 - every day 10:00 AM – 7:00 PM
October 1 – April 30: Tue – Sun 10:00 AM – 5:00 PM
Entrance: 2-5 litas


Lithuanian heritage in Pennsylvanian Coal Region

The strongest presence of Lithuanian heritage is in the parts of eastern Pennsylvania known as the Coal Region. Coal, the oil of 19th century, was discovered there in the 1860s. People from poor European regions were recruited for hard and dangerous work (10 hours a day, 6 days a week, 25 ct wage per hour) living in the newly erected towns. Lithuania was at the time occupied and heavily persecuted by the Russian Empire, giving rise to emigrants known as "grynoriai" ("Free Air Men") for whom the conditions in Pennsylvanian mines were far better than persecution back in their agricultural homeland, where the Lithuanian language had been banned and serfdom abolished only recently (1861).

Memorial plaque for Little Lithuania in the Southern Coal Regi

The Coal Region ran out of coal but the towns remained, in many of them Lithuanian populations still in their hundreds. There are lavish Lithuanian churches built of the hard-earned money by the early settlers and large Lithuanian cemeteries with their typical massive tombstones. More than 40 churches were built there. However, Lithuanian mass is no longer celebrated and Lithuanian dedications (Our Lady of Šiluva, Our Lady of Vilnius, St. Casimir, St. George) are largely removed where they existed, especially during the church closure spree of

2008. After all, the Coal Region Lithuanian communities, unlike those in major cities, were not replenished by new immigrants and English language became dominant in the communities over some 4-5 generations. However, Lithuanian inscriptions, Lithuanian history-inspired church interiors and exteriors still remain where the churches are still used for religious purposes. It should be noted that Lithuanian church attendances were growing until at least 1980, contrary to regional trends.

'Shrine of Lithuanian history' in a Lithuanian-American church. From left to right: American, Lithuanian, and Vatican flags the Soviet Genocide painting the Mary painting in a folk-craft frame the TV tower painting the cross with images of those killed in January 13, 1991.

The Coal Region of Pennsylvania consists of two large areas.

ten Southern Coal Region is centered around Shenandoah, a town that used to be known as "Vilnius of America" in the early 20th century. The area is important not only to the Lithuanian-American history but to Lithuanian history as a whole: in Shenandoah, the world's first Lithuanian novel was printed ("Algimantas" by V. Pietaris in 1904 when Lithuanian language was still banned back home), Lithuanian miner orchestra and other cultural institutions, newspapers, existed. Shenandoah had Lithuanian mayors for 42 years and it has 6 Lithuanian cemeteries. In general, Southern Coal Region consists of many small crumbling ex-mining towns, each of them having some 500-5000 people and a regular grid of streets. 15 of those towns had Lithuanian churches (despite them being just a few kilometers from each other) and many had Lithuanian cemeteries and massive schools. Some still exist, some are destroyed or abandoned. Lithuanian Days, the oldest annual ethnic festival in the USA, takes place in the area since 1914. The 20 miles wide area surrounding Shenandoah hosts many Lithuanian villages. In Seltzer (pop. 307) Lithuanians make 27,46%, in New Philadelphia (pop. 1616) - 16,97%, in Cumbola (pop. 382) - 15,06%. Lithuanian populations surpass 9% in the area's towns of Minersville (pop. 4686), Mahanoy City (pop. 5725), Barnesville (pop. 2076), Frackville (pop. 8631). All these locations are in top 20 US locations by the share of Lithuanians. Among these 20 as much as 16 locations are in Pennsylvania, 15 in the Coal Region. Much of the area is with Schuylkill county which, with 5% of its population Lithuanian, is the most Lithuanian county in the USA.

1950s postcard of Shenandoah churches (Lithuanian St. George church on the right).

ten Northern Coal Region is much urbaner than the Southern Coal Region: essentially, it is one large conurbation of over half a million people, covering the cities of Scranton, Wilkes-Barre, Pittston and more. These cities each have 1%-4% of their population of Lithuanian ancestry (Pittston has the most with 4,15% Lithuanians, making it the largest share of Lithuanians in a US city of comparable size). There were 14 Lithuanian churches in the area, as well as numerous large cemeteries and impressive monuments. The Northern Coal Region Lithuanian buildings are generally bigger than the southern Coal Region ones, as they served larger urban communities rather than smaller rural ones. There are also 4 surviving-and-open Lithuanian clubs, each some 100 years old (however, these clubs, while celebrating their Lithuanian past, now tend to accept all patrons). The most unique Lithuanian site in the area is the Lithuanian national Catholic church that is independent of the Vatican. The area also has Lake Kasulaitis, which is a Lithuanian-named lake that is the furthest away from Lithuania.

A fire-hydrant colored in Lithuanian colors near the Pittston Lithuanian club

Kasulaitis is also among a minority of surnames among those of Lithuanian Pennsylvanians which are still written as they are written in Lithuania. By the time immigration to Pennsylvania took place, there was no standardized Lithuanian orthography yet and the immigration service transcribed the surnames using various orthographies, including English, Polish or created ad hoc they either added or removed word endings at will. Therefore in the Shenandoah Lithuanian cemetery, you may see surnames such as Bakszis and Bakszys (the modern Lithuanian spelling is Bakšys), Kutchinskas and Kutchinsky (modern Lithuanian: Kučinskas), Abrachinsky and Abraczinsai (modern Lithuanian: Abračinskas).

The grave of Publisher Bočkauskas family in Mahanoy City Lithuanian cemetery

All over the Coal Region, there are possibilities to descend into the mines Lithuanians worked at and visit museums that present authentic and quite sad life as it was.

A distant Lithuanian outpost away from everything else in Pennsylvania is another coal town of DuBois, that has Lithuanian church and cemetery.


Buy a Brick:Honor a Loved One

The engraved gold and silver ‘bricks’ or plates on the Balzekas Museum Honored Benefactor Wall and inscribed in the Bronze Benefactor Album recognize donors whose generosity has contributed to the Museum’s growth and ongoing success. Pay tribute to your own or a loved one’s name and Lithuanian heritage while supporting the Museum. Buy a Brick today!

FILL OUT THE BUY A BRICK FORM:

Add Your Voice to our Oral History Project!

In celebration of 150 years of Lithuanian immigration to the United States, the Balzekas Museum is launching an exciting new project entitled: “Lithuanian Life and Landmarks in America”. Collecting and preserving oral histories of Lithuanian immigrants and their descendants throughout the United States is integral to this project. These histories and the Museum’s archives will be used to develop both physical and online exhibits as well as interactive maps and tours documenting where and how Lithuanian Americans lived, worked, studied, prayed, and played.

To ensure the history and contributions of Lithuanian Americans are preserved for future generations, the Balzekas Museum invites Lithuanian immigrants and their descendants throughout the United States to fill out the following questionnaire:

The Balzekas Museum programs and operations are partially supported by grants from the Illinois Humanities, the Illinois Arts Council Agency, the Lithuanian Foundation, the City of Chicago, DCASE, Lithuanian Ministry of Culture, and Museum members and donors. The Balzekas Museum gratefully acknowledges these individuals and entities for their support.


The Lithuanian National Museum of Art, Lithuania

The Lithuanian National Museum of Art, a member of ICOM, has been a national museum since 1997. Having a public institution established in 1907marked the beginning of its history. The museum has valuable collections of fine art, applied arts and folk art as well as a rich library, an archive and a photo archive. Since 2009 it has been responsible for organizing and coordinating digitization activities at Lithuanian museums and functions an approved administrator and a recognized national training center. For this purpose, the special branch Lithuanian Museums’ Centre for Information, Digitization and LIMIS was established in 2009.

img. J. Bułhak | Didžioji Street – Vilnius (Lithuania), July 1944 © Lietuvos nacionalinis dailės muziejus / The Lithuanian National Museum of Art.


Remodeling and New Exhibits

The museum is currently renewing the building’s 120,000-square-foot west exhibition wing while the museum’s center core and east wing remain open. The west wing renovation plans add new galleries, an education center, interior public plazas and performance spaces as well as modernizing the infrastructure in this section of the building. A new panoramic window on the first floor offers a sweeping view of the Washington Monument and connect visitors to the National Mall’s landmarks. The wing’s first floor opened in July 2015, the second floor opened in June 2017, and the third floor is next to open.

Each floor now has a central theme: The first floor focuses on innovation, featuring exhibits that explore the history of American business and showcase “hot spots” of invention. Find education spaces like the Lemelson Center for the Study of Invention, The Patrick F. Taylor Foundation Object Project, the SC Johnson Conference Center and the Wallace H. Coulter Performance Stage and Plaza. The year-old second floor focuses on the theme "The Nation We Build Together." The central question of this gallery is “What kind of nation do we want to be?” The Greensboro Lunch Counter is one of the artifacts housed on this floor, along with exhibits about the history of citizen participation, democracy, immigration and migration. The third floor will highlight culture as an essential component of the American identity.


Some Lithuanians didn’t spend New Year’s Day recovering from the previous evening’s festivities and took to the streets to vandalize a street sign and the National Museum in an attempt to rehabilitate Lithuania’s leading World War II-era Nazi ideologue and activist Kazys Škirpa.

On January 1, 2020, vandals placed an adhesive sticker over the street sign for Vilnius’s small central Trispalvė (Tricolor) Alley proclaiming it K. Škirpa Alley, the name it had for a decade until the Vilnius city council changed it early last year in response to repeated requests over many years. The reason the street caused controversy was that Škirpa was the leading Lithuanian Nazi ideologue based in Berlin who created the Lithuanian Activist Front, notorious in the Holocaust in Lithuania, and its governing organ, the Lithuanian Provisional Government, with Škirpa appointing himself tin-pot dictator or “prime minister” of the pro-Nazi government in exile, the pro-Nazi underground in what was now Soviet Lithuania and the “prime minister” of a future semi-independent pro-Nazi Lithuania liberated by Nazi Germany and a belligerent fighting on the side of the Axis in World War II.

Škirpa’s proponents prefer to ignore all that messy stuff about World War II and the Holocaust and point instead to his one non-controversial action: on January 1, 1919, he and a group of Lithuanian volunteer soldiers hauled the newly-created Lithuanian flag, the tricolor, up Gediminas Hill, at the base of which the alley in question lies. It would be the moral equivalent of modern Germany erecting a sign proclaiming Alexanderplatz is now Adolf-Hitler-Platz to honor Adolf’s status as a German World War I veteran, never mind what came later. In fact the Vilnius city council in an act of very precedented obsequiousness did allow Škirpa’s apologists and would-be rehabilitators to post a plaque under the new street sign, Tricolor Alley, whitewashing Škirpa’s real biography in favor of his imaginary status as Lithuanian hero. A small group of picketers also held signs on January 1, 2020, reading: “Tauta savo didvyrius žino!” or, “The nation knows who its heroes are!”

Vilnius city administration director Povilas Poderskis told Baltic News Service the sticker was removed Thursday, January 2, and said the incident would be reported to police as an act of vandalism.

“The sticker has been removed, and we will contact the police because this is just an act of vandalism. At least from the administration’s point of view, this is wanton, and it is defined in several articles in the criminal code. This is in contempt of the decision made by the Vilnius city council and it’s the council who decided the names of streets, not just whoever wants to gets to decide,” Poderskis told BNS.

That same day, Thursday, January 2, the afternoon edition of the news program Reporteris on Lithuania’s Lrytas channel reported the city had contacted the police, and presented an interview with Antanas Kliunka who was called the chairman of the Šiauliai chapter of the Union of the Creators and Volunteers of the Lithuanian Military, dressed in full military uniform with medals and standing in front of Government House in central Vilnius. Kliunka said he and others would continue to vandalize the street sign, and he produced a rather large, rolled-up, professionally printed sticker from his pocket and unfurled it, revealing the inscription Škirpa Alley within the framework and to scale to the Tricolor Alley street sign, identical to the one the municipality had removed earlier that day.

Kliunka and his fellow apologists of Lithuanian fascism made good on that promise. According to the Lithuanian news website Delfi.lt, removed an identical sticker placed on the same sign on Friday, January 3, 2020. Delfi said the city municipality issued another complaint to law enforcement, and said the people behind both incidents had claimed on social media they placed the sticker there Thursday night. Delfi said the facebook page included photographs showing a portrait of Kazys Škirpa was also pasted on the wall of the National Museum and the Škirpa worshipers also left lit candles, flowers and a sign saying “There are many tricolors but only one Lithuania!” with miniature tricolor flags of different countries.

Rechristening Škirpa Alley Tricolor Alley took place in conjunction with the Vilnius municipality’s removal of another illegal Nazi shrine honoring Jonas Noreika, a granite plaque on the outer wall of the Lithuanian Academy of Sciences in central Vilnius. Noreika was active in the Šiauliai, Plungė and Telšiai areas during the invasion and consolidation of Nazi power in Lithuania. He was a local commander of the Lithuanian Activist Front, the pro-Nazi organization Škirpa established in Berlin under Abwehr instruction to ease the Wehrmacht’s invasion of the western territories of the Soviet Union during Operation Barbarossa. Noreika, besides rounding up Jews, imprisoning them in ghettos he established and stealing their property including real estate, also, according to the most reliable source available, personally ordered the mass shooting of at least 1,000 Jews in Plungė. Following the removal of the plaque, modern-day Lithuanian Activists held a protest with signs accusing the Lithuanian Jewish Community of being a Kremlin front, and then simply erected their own new and improved Noreika plaque, as ugly as any Third Reich military monument ever to see the light of day, at the exact same location, in broad daylight, with no response from the Lithuanian Academy of Sciences or the city of Vilnius.

The latest organized campaign to vandalize street signs and the National Museum in favor of a pro-Nazi version of history came just days after Lithuania’s Orwellian Center for the Study of the Genocide and Resistance of Residents of Lithuania publicized their latest “finding” Noreika had actually been a Righteous Gentile who saved Jews and organized a network of Catholic priests to hide Jews from the ghetto, the ghetto Noreika most likely commanded. The new evidence: court testimony or deposition from a United States immigration trial in Chicago in 1986 from a single uncorroborated source who couldn’t remember dates, the names of any Jews supposedly rescued by the network he allegedly set up at Noreika’s request and who said Lithuanians never killed Jews in Lithuania.

In Grant Gochin’s ongoing series of complaints, trials and correspondence with and against this so-called Genocide Center, Center director Teresė Burauskaitė not only cast aspersions on historical research Gochin commissioned regarding the facts in Noreika’s case, but went so far to allege Gochin possibly violated Lithuania’s criminal code and even the Lithuanian constitution by conducting this research. She called two of his scholars dilettantes who lacked history methodology because they weren’t trained and qualified historians (one, Andrius Kulikauskas, is a philosophy professor at a Lithuanian university, and the other, Evaldas Balčūnas, a seasoned researcher and writer on Lithuanian war criminals who has butted heads with the Genocide Center numerous times).

The Genocide Center director appears to have contradicted her own claims regarding the discipline of history and who is allowed to practice it. The latest “finding” on Noreika was written by one of the Genocide Center’s PR specialists who holds no degree in history, but is a qualified geologist. Commenting on controversy surround her “Christmas Eve present” to Lithuanian Nazi apologists, Burauskaitė said in an interview on Lithuanian Public Radio and Television December 23: “I myself am not an historian so for me inner conviction is very important … I set for them the criterion: do you yourself believe in the results of your research?” (Lithuanian public radio and television, December 23, 2019). Apparently not just the director and PR specialist lack history credentials at the state-funded agency for determining the truth about history, which goes a long way towards explaining the shoddy material they’ve issued over the years as “research.”

And apparently you don’t have to dig very deep to discover the “Lithuanian Deep State” position of whitewashing the Holocaust is rather shallow, despite all the intellectual and fantastic trench warfare and fall-back positions. It turns out it’s paper thin, or at least, the thickness of a sticker, most likely printed using Lithuanian state resources.

There is a deeper problem here for the people involved in this modern-day “Lithuanian activism.” While the Genocide Center can’t really pursue Grant Gochin for thought crimes and violating the Lithuanian constitution, one thing the modern Lithuanian constitution currently in force does say is that the territorial integrity of the Republic of Lithuania cannot be questioned. That’s a problem for those seeking to rehabilitate Škirpa as some sort of national hero.

At 1:30 A.M. on March 23, 1939, Lithuanian foreign minister Juozas Urbšys and Lithuanian ambassador to Germany Kazys Škirpa acceded to Ribbentrop’s demand Lithuania turn Memel/Klaipėda over to Germany in time for Hitler to arrive there on the pocket battleship Deutschland in the afternoon of March 23. Urbšys and Škirpa annoyed their Nazi masters by refusing to sign over Klaipėda for some six to ten hours (they arrived at the Foreign Ministry in Berlin in the afternoon and had signed before 2:00 A.M. the next morning). Hitler was seasick. Urbšys and Škirpa came to his rescue and saved the day for Nazi Germany by capitulating on time, so the naval flotilla wasn’t forced to engage any token Lithuanian resistance. The entire Klaipėda region was handed over without any resistance. At the harbor in Klaipėda the local Memel Germans association turned out, their leader stood to the right of Hitler at the podium (to Hitler’s left), people gave the Nazi salute and proffered flowers to the Nazi invaders. The naval (Kriegsmarine) operation (three small battleships and three accompanying vessels) was concluded by a fly-over of Luftwaffe fighter planes.

Kazys Škirpa was instrumental in making this happen smoothly, so the sea-sick Hitler could land easily and on time, and in time for Kazys Škirpa and general Stasys Raštikis, former defense minister in independent Lithuania, to receive the ablative quo part of the proverbial quid pro quo, an invitation to Hitler’s 50th birthday party on April 20, 1939, which they both attended.

Holocaust negation and distortion is a crime under Lithuania’s criminal code, but while celebrating the person responsible for handing Lithuanian territory over to the enemy probably isn’t technically a crime in and of itself, directors of state institutions and seeming Lithuanian military officers standing in front of Government House doing so at the very least violates the spirit of the modern Lithuanian constitution.


The National Museum of Lithuania Releases Two Books on Postal History

The National Museum of Lithuania simultaneously releases two new books on postal history.

First book, “The Post in Lithuania Before 1918: Parcels, Postmarks and Postal Markings” describes the development of the postal system in Lithuania in the 18th–19th centuries, the period from the Third Partition of the Polish-Lithuanian Commonwealth (1795) to the proclamation of the independent state of Lithuania in 1918. The second book, “The Post in Lithuania in 1918–1940: The Establishment and Activity of the Public Post, and the Issuing of Postage Stamps” focuses on the efforts to build an organised and efficient postal system of the Independent Lithuanian state, which successfully functioned in the general structure of the Universal Postal Union until the Soviet occupation in 1940.

The publications are the result of long-term cooperation between Julija Normantienė (National Museum of Lithuania) and the well-known collector Vygintas Bubnys.

A detailed presentation and review of the books will be published in the next issue of LPS Journal.

The official release of the books takes place in Vilnius at the National Museum of Lithuania (Arsenalo g. 1) on September 18, 2014. The books, priced at 160 LTL (ca. $60) for both, can be purchased at the admissions desk. Later these books will be sold at the museum store.

The event on Thursday also features two award-winning philatelic exhibits by Dr. Bubnys: “Lithuania: airmail to and from foreign countries” and “Lithuania 1918-1937.”

Bibliographical data:
Series: “Muziejus ir kolekcininkas”
Book (4): “Paštas Lietuvoje iki 1918 metų: siuntos, antspaudai, žymos”
Authors: Vygintas Bubnys and Julija Normantienė
Language: Lithuanian
Hardcover: 339 pages
ISBN: 978-609-8039-48-1
Publisher: Lietuvos Nacionalinis Muziejus
Rok: 2014

Series: “Muziejus ir kolekcininkas”
Book (5): “Paštas Lietuvoje 1918–1940 metais: valstybės pašto kūrimas ir veikla, ženklų leidyba”
Authors: Vygintas Bubnys and Julija Normantienė
Language: Lithuanian
Hardcover: 582 pages
ISBN: 978-609-8039-50-4
Publisher: Lietuvos Nacionalinis Muziejus
Rok: 2014

Shipping cost
The weight of both books is 4.224 kg (9.32 lbs). Shipping charges therefore will be substantial, depending on the destination:

UK – 101.24 LTL ($37.63)
France – 78.11 LTL ($29.03)
Germany – 84.97 LTL ($31.58)
Russia – 104.57 LTL ($38.87)
Australia – 255.98 LTL ($95.14)
Canada – 156.13 LTL ($58.03)
USA – 154.50 LTL ($57.42)